Στο υποσυνείδητο μου

Πώς τόλμησες να μολύνεις κάτι τόσο ευλογημένο;
Σε σένα μιλάω δεν ακούς;
Κρυμμένος πίσω από προσωπείο αθώου ανθρώπου,
Κρυμμένος πίσω από μια κοινωνία που δημιούργησε οφθαλμαπάτες τελειότητας.

Πως τόλμησες να αγγίξεις με τα μαυρισμένα από λάσπες χέρια σου στο αγιασμένο αυτό νερό μόνο για να τα πλύνεις;

Σ’ εσένα μιλάω δεν ακούς; Ναι! Εσένα που με τόσο θράσος με κοιτάς μες΄ τα μάτια .
Και εγώ απέναντι σου, να προσπαθώ να βγάλω οποιαδήποτε μολυσμένη εικόνα δημιούργησες στο αθώο παιδικό μυαλό μου.

Σ’ εσένα μιλάω δεν ακούς;
Προσπάθησες ποτέ να νιώσεις τον πόνο που προκάλεσες;
Έκλαψες ποτέ για την ψυχή που σκότωσες; Έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι έκανες;